Saltar al contenido

Ficción moderna y contemporanea

LES BOTTES SUÉDOISES (MANKELL HENNING) (Ficción moderna y contemporanea)

Par une nuit d'automne, sa maison a brûlé. Il a soixante-dix ans et plus grand-chose à quoi se raccrocher : une vieille caravane, un petit bateau et une seule botte suédoise en caoutchouc. Reclus sur son île, a-t-il encore une raison de vivre ? L'hiver de la Baltique lui en offrira deux : sa fille, porteuse d'un secret, et une belle et énigmatique journaliste qui ranime sa soif d'amour

EL RENCOR DE LOS BUFONES (MANZANO, PABLO) (Ficción moderna y contemporanea)

El absurdo más hilarante, la sátira deforme y la auténtica impostura del resentimiento son los mejores alicientes para contrarrestar un dolor genuino. Y los narradores de estos tres relatos, que acaso sean el mismo, lo saben. Por eso provocan y concitan en torno suyo la mofa y el sarcasmo para reírse de sus propias miserias. Miserias que tal vez sean las nuestras. El ambicioso joven de provincias quiere, a fuerza de fracasos, conquistar la metrópoli. Pero los sueños de este Rastignac trucado devienen pesadillas. Y, sin embargo, sus pesadillas alcanzan tal grado de felicidad formal que sorprende. El rencor de los bufones es un debut tan insólito como saludable. Pablo Manzano se inscribe sin concesiones en una línea de la tradición narrativa argentina tan heterodoxa y arriesgada que para ilustrarla se precisa mentar a un polaco: Witold Gombrowitz. Pablo Manzano (San Luis, Argentina, 1972). Desde muy joven empieza desarrollando ideas para programas de radio y televisión, en los que además oficia de presentador. A los veinte años y luego de leer La conjura de los necios lleva a cabo sus primeros intentos narrativos. Se traslada a Buenos Aires, donde cursa la carrera de Ciencias de la Comunicación, colabora en revistas culturales y forma dos grupos de música asumiendo la función de compositor y cantante: Sacanai Band y Por Tutatis. Al mismo tiempo integra la agrupación Benito Bolero, de inspiración dadaísta, que se dedica a provocar por la vía del absurdo a los estudiantes radicales que militan en la universidad. Tras realizar algunos viajes por Latinoamérica, presenta su tesis universitaria sobre el fenómeno de la toxicomanía y obtiene la licenciatura. Una vez instalado en Barcelona dirige dos cortometrajes ambientados en el barrio del Raval: Pipipipi y Tutututu. En paralelo a sus escarceos con el periodismo, la música y el cine, no deja nunca de escribir literatura de ficción. Actualmente trabaja en un proyecto de libro infantil y en la novela El puente de la jirafa.

O ESPIDO DE GINA (FERNÁNDEZ, MIGUEL ANXO) (Ficción moderna y contemporanea)

Recordos de infancia, de mocidade e de madureza, nutridos na inmensidade da sala escura mentres a pantalla nos amosaba secuencias inesquecibles, personaxes memorables, tramas asombrosas… Mudaron os vellos cines, de olores singulares, de carteleiras coloreadas, de programa dobre e sesión continua, de cine dominical e festivo. Pero non mudou a capacidade do cine de provocar emocións. En O espido de Gina, Miguel Anxo Fernández, escritor e cinéfilo, sérvenos un cóctel peculiar no que, usando dunha voz en off coma a de Fernando Rey en Bienvenido Mr. Marshall, un xornalista da ben identificable vila galega de Valdesantos, relata unha crónica na que se pode rastrexar o misterioso motorista de Amarcord, a mala relación entre o proxeccionista Alfredo e o crego Adelfio en Cinema Paradiso e o proxeccionista Luigi e o exhibidor Jordan en Splendor. Atilano, don Nemesio, Manfredo, Valboa, Lambón, Mariví e o peculiar taberneiro Dousreás, forman o universo de Valdesantos, que ve alterada a súa paz de vila galega da década de 1960 cando os do cine Central anuncian a proxección da película Espida fronte ao mundo, protagonizada por Gina Lollobrigida. Ademais, a novela achega un retrato sociolóxico dunha época onde unha boa maneira de fuxir da intolerancia, do conformismo, da rutina e dos "25 anos de Paz" da propaganda oficial, eran as películas do Central e a televisión en branco e negro do café Moderno.

MATERNOSOFÍA . OU O EMBARAZO DA ESCRITORA PRIMÍPARA (LÓPEZ SILVA, INMA) (Ficción moderna y contemporanea)

Neste diario dunha escritora que vive por primeira vez a experiencia da maternidade non se pretende dilucidar ese misterio nin ningún outro. Tampouco o da vida, nin moito menos o da escritura. Se é que son misterios. Cunha linguaxe coloquial, como quen dialoga permanentemente con quen le, o texto flúe ameno, enxeñoso, burlón. Non se trata de exaltar a maternidade senón de exaltar a escritura que dá algo a nacer. Realista, lúcido, reflexivo, bastante desmitificador. Nove meses de sensacións, impresións e cambios: gozar e sufrir coma nunha novela con final feliz. Unha declaración de principio: no parto está a sabedoría. A escritura detense aí, non se pode dicir máis: a historia sae á luz no libro.

EL CLAN INUGAMI (YOKOMIZO, SEISHI) (Ficción moderna y contemporanea)

En el Japón de mediados de los años cuarenta, Sahei Inugami, poderoso jefe del grupo Inugami, muere en su mansión a la venerable edad de 81 años. En su juventud, Sahei fue rescatado de la pobreza y de una muerte segura por un sacerdote shinto. Sin embargo, tras la muerte de Sahei, su deuda de gratitud con el sacerdote desata una maldición que provoca una serie de espantosos y extraños asesinatos, mientras los miembros de la familia Inugami se enzarzan en una desesperada lucha por su fortuna.Al descubrir los terribles secretos, las relaciones prohibidas, la monstruosa crueldad y las identidades secretas del clan Inugami, Kindaichi desentraña la compleja red de relaciones y pasiones humanas que se esconden tras los asesinatos.

GALIZA NA UNIÓN . A PORTA ATLÁNTICA (NOGUEIRA, CAMILO) (Ficción moderna y contemporanea)

No momento da entrada na CE, Galiza non contou cun estado propio, como o de Irlanda, sufrindo as determinacións políticas alleas. En Galiza na Unión. A porta atlántica trátase da admirábel resposta da sociedade galega, dispondo agora dunha singular estrutura produtiva, con múltiples actividades económicas que encabezan as do Estado español. Unha sociedade preparada para unha vida política aberta e independente. A través do camiño que ía de Europa en dirección a Compostela, Galiza estivo presente nas orixes da identidade do continente. George Steiner fala da relación entre a humanidade europea e a paisaxe moldeada polos pés e as mans, pondo o percorrido dos peregrinos como paradigma das distancias a escala humana, dos horizontes enxergados andando.