Ficción moderna y contemporanea

«Este libro es un intento de despedida del siglo XX. A medida que avanzaba su escritura, ha ido adoptando la forma de una meditación sobre el orden político y emocional de Europa después de la caída del Muro. Gracias a la valiosa ayuda de los que lo han leído, a quienes quiero agradecer su tiempo, su atención, su benevolencia y sus críticas, he logrado delimitar mejor la pregunta que lo cimienta y anima: ¿cómo "autorizar" el futuro?De alguna forma, este libro es un paseo por la ciudad de Berlín reunificada y reconstruida. En ese sentido, es un texto subjetivo sobre la tristeza europea, sobre la presión ejercida por la memoria y el pasado. El "nosotros" que lo atraviesa es difícilmente atribuible. Es el "nosotros" de una cultura habitada por sus fantasmas, el signo de un común europeo de difícil construcción; un "nosotros" que flota entre varias lenguas y diversos relatos, con el que busco abrir una brecha, de forma tal que la experiencia del siglo XX, en vez de hechizar eternamente el presente, nos sirva para inventar el futuro» (Camille de Toledo).

Després de gairebé cinquanta anys exercint com a esposa i mare, l'Enid Lambert està preparada per tenir una mica d'alegria a la vida. Malauradament, l'Alfred, el seu marit, està perdent la salut a causa del Parkinson i els seus fills fa temps que van volar del niu familiar per fer cap als desastres que regnen a les seves vides. Desesperada per esgarrapar un bri de felicitat, l'Enid espera amb tota la il·lusió satisfer un desig difícil d'aconseguir: reunir la família per passar un darrer Nadal tots junts a casa.A Les correccions, que abracen des de l'Oest Mitjà americà de mitjan segle XX fins a Wall Street i l'Europa de l'Est, Jonathan Franzen fa entrar en conflicte d'una manera descarnada el món passat de moda de les virtuts cíviques i les cohibicions sexuals amb l'època de la despreocupació en l'educació dels fills, de la poca atenció del sistema sanitari en l'àmbit de la salut mental i de la cobdícia globalitzada.



Lucas, el protagonista de este relato, emprende una mañana nevada de enero desde su pueblo, Monsalud, la búsqueda de una oca blanquísima que ha huido del corral. Es la oca de la suerte, la oca de oro que iba a traer la felicidad a su familia. Lucas recorre lugares y paisajes y conoce tipos insólitos que le ayudan o le desvían de su búsqueda, pero el interés del relato trasciende la peripecia o la aventura misma para situarse en las palabras que lo conforman. Son éstas el oro auténtico, el valor real y no meramente simbólico que sustenta la vida humana. Además de un ejercicio literario encantador por su belleza y concisión verbales, La oca de oro es una novela radicalmente original, rara mezcla de relato fantástico y de novela lírica, que estimula al lector a jugar con su bien más verdadero y liberador: la fantasía.

«Pandora é o perigo; Babel, a confusión. O noso amor non ten futuro.» Ou si? Atreveríaste a acudir a unha cita a cegas? Un cruceiro polo Mediterráneo, Tunisia, Libia, Malta... Uns ollos de cor verde intensa, coma o mar en días de temporal... E Patricia, agora casada co profesor que un día dirixiu a súa frustrada tese de doutoramento, que descobre na pequena filla Mencía a pegada dun amor esquecido que regresa para atormentala. Alén dunha simple aventura, " O xogo de Babel " traza, desde os distintos puntos de vista e circunstancias dos protagonistas, un intenso triángulo amoroso complicado pola fidelidade debida a unha antiga amizade que, desde a infancia, une marido e amante.

Ofrécese, así, a posibilidade de descubrir unha faceta talvez menos coñecida do grande autor galego. Esta edición, a cargo de Henrique Monteagudo, cun estudo literario de Manuel F. Vieites e debuxos de Xohán Ledo, pon de manifesto a un Otero mestre tamén nos códigos teatrais. Servirá, ademais, para unha adecuada apreciación e un estudo máis completo da historia do teatro galego.

A vida de Sandra Val, experimentada profesional dedicada á fotografía boudoir, transcorre con tranquilidade na apracible vila de Marende, ata que un día recibe a visita do inspector Roque Barallobre. Este, un home moi atractivo, solicita a súa axuda para resolver un caso policial de secuestro. A relación co inspector e os sentimentos que este provocará nela irán afectando a Sandra ao tempo que van desfilando polo local os clientes do seu negocio; todos mostran a súa personalidade durante as sesións fotográficas, como cabe esperar dun sitio onde as persoas son retratadas en roupa interior. A través destes personaxes debúxase dun xeito ácido o bulir da vila de Marende. As pretensións amorosas da protagonista -contadas en clave de humor- son transparentes, pero atopan a dificultade incómoda da antiga moza de Roque, que aparece na narración como unha rapaza ideal, intrépida e fermosa. Sandra intentará sobrepoñerse acompañada do seu irmán e da súa axudante no estudio fotográfico. Nesta novela, Ignacio Vidal explora a identidade dunha muller liberal e moderna, mergullada nas contradicións que o amor leva á súa vida.

A historia comeza nunha montaña sagrada da fronteira, seguindo o rastro dun vello castelo, do que non queda memoria. E remata cando o protagonista decide vivir, durante algunhas semanas, nun edificio singular que é tamén hospedaría. Pouco a pouco, vai coñecendo o pasado da familia, un universo de suxestións, onde a forma de mirar -e de ser mirado- son quizais o máis importante. Un libro no que, en parte, se respira a atmosfera de autores europeos como Sebald ou Magris. E tamén un exemplo da relación entre o escritor e o seu contorno que nos serve para redescubrir o interior de Galicia.

Roi sobreviviu a un accidente horrible. A memoria quedoulle sepultada nun aeroporto de París. De regreso a Galicia debe lembrar quen é, confiar no pasado que lle describen. A súa muller, Beatriz, axúdalle a recompoñer ese tempo, aínda sendo difícil. Roi négase a esquecer o desagradable. Asume que o seu concesionario de coches está na ruína e que ten unha amante, Helena, á que prometeu máis paraísos dos que está disposto a visitar. Andados os días, acepta que volver ser Roi foi un erro irreparable, pero o amor ha axudalo a soportar cada día ata o anoitecer. O amor: ese placebo, esa bonita rúa sen saída.

Ihesi dabiltzanen istorioa da hau. Ibai ihesi doa, bere erabakiz. Peru, besteen erabakiz. Deserrian gurutzatzen dira biak, ezustean, aldatu nahi luketen iragan bat eta baldintzazko galderak bizi dituzten bitartean: zer gertatuko zen hegazkin haiek herria suntsitu ez balute? Zer gertatuko zen kotxea hartu ez banu? Maitasun istorio bat, paperezko hegazkinetan bidalitako hitzak, bizitzako erabakiak, 1937ko gerrako bonba hotsak, erruarekin pozoitutako oroitzapenak, haurren negarrak, inoiz kontatu gabeko sekretuak, berridatzi ezin diren iraganeko kapituluak… Horiek guztiek osatzen dituzte istorio honetako protagonisten bizitzak, orain, herrira itzultzea beren esku dagoela badakitenean. Ihesa, deserrotzea eta bertakotzea moduko gaiak lantzen ditu Garazi Goiak, prosa eder eta iradokitzailez idatzitako bere bigarren nobela honetan.

Dous homes de avanzada idade camiñan por unha praia enleados en distintas conversas mentres, para o seu abraio e incomodidade, atenden, sen pretendelo, a unha serie de acontecementos que escapan da súa comprensión e van alterando o seu estado de ánimo. Esa circunstancia obrígaos a reflexionar sobre a súa situación na praia, sen liberarse da dúbida de que se atope alguén máis canda eles a quen non dan visto. Cunha linguaxe multifocal, que ás veces roza o surrealismo, mesturando realidade e ficción de xeito continuo e partindo dunha cita do pintor Toulouse-Lautrec (que di que o esencial é a figura mentres que a paisaxe é un mero accesorio), Xesús Constela achéganos un libro no que xoga con diversas técnicas literarias que van desde o máis espido dos diálogos, ata unha sorte de poesía de carácter narrativo, pasando pola linguaxe cinematográfica ou a prosa poética, entre outras. Con moitas e moi diferentes voces narradoras relatando ao mesmo tempo, A rotura das paisaxes configúrase como un libro que admite diversas ordes de lectura e, xa que logo, pode ser interpretado como unha novela para quen queira ver nel unha novela, ou unha colección de relatos para quen prefira ver nel unha colección de relatos.

Liquidación de existencias contén historias que aparentan estar collidas das rúas, ou das novas dos xornais. Tan asombrosas, tan aterradoras, tan cómicas e tan absurdas que abalan entre a empatía e o noxo. Talmente como a vida. O mundo como un inmenso Polígono Outlet no que todo está de saldo. Materias, experiencias, formas, sentimentos, corpos e soños. Se non podemos cambiar o presente, liquidemos o futuro. Así, como cadre. Nada está fóra do mercado. Vivimos nunha exposición permanente. Oxidación continua e renovación de catálogos. Tamén nos seres humanos. Sobre todo neles. A mellor publicidade é boca a boca. Non se fíe da pantalla. As dimensións da vida axústanse, por definición, ao tamaño do respectivo espazo comercial. Todo está de sobra, pero nunca hai abondo. A biodiversidade en regresión e os sucedáneos en alza. Atope as diferenzas. A vida en modo apocalipse selfie. Se non podes facelo, non perdas tempo en contalo.

Cascaradenuez lleva una década sin salir de su casa. Tiene 25 años y sólo se comunica por Internet. Cada noche sueña que es el héroe de un videojuego en una Nueva York poblada por zombis. Tras recibir un extraño mensaje contacta por e-mail con Aenima, un sociópata convencido de que somos esclavos de los genes y de que debemos luchar contra la tiranía de Generatriz, el verdadero Matrix, que nos ofrece el sexo como un cebo para perpetuarse. Cautivado por el destructivo discurso del sociópata, Cascaradenuez va poco a poco convenciéndose de que es un Elegido y de que debe romper con el sistema. En esta primera novela, Enrique Rubio explora con humor, ternura e ironía las relaciones con el mundo de una generación que tiene a su alcance todo lo virtual, pero mucho más lejos todo lo real.