Obras de teatro, textos teatrales

ESTREMA. DERROTA (DANS MAYOR, RAÚL)

Unha temática urbana, contemporánea, universal é a que se percibe en Derrota, obra cronoloxicamente anterior a Estrema. Doce personaxes anónimos, oito homes e catro mulleres, no espacio indeterminado dun parque público, protagonizan unha serie de escenas aparentemente inconexas entre si que progresivamente van adquirindo sentido para chegar a unha coherencia final que lles proporciona significado. A corrupción, a identidade, o paso do tempo, as relacións humanas... o mundo da marxinación, a morte, a droga, a delincuencia, o amor, a esperanza no futuro, todo se presenta ante nós a través das situacións que viven os personaxes no parque. É unha obra moderna na súa forma, de actualidade na súa temática. É un texto ben escrito e construido, admirablemente dialogado, que utiliza referentes coñecidos e que sabe alternar o cotián co transcendente, evitando o transcendentalismo pero transmitindo de modo moi eficaz o contido cunha poderosa teatralidade.Tamén hai teatralidade pura en Estrema, un texto redondo na súa forma e no tratamento da súa temática. Estrema é o linde de terras, a demarcación onde se dividen as herdades de distintos donos. Estamos ante un esbozo da Galicia eterna, contemplada con tráxica e amorosa mirada que teme a súa capacidade autodestructiva... Dous homes maduros -o da esquerda, o da dereita- serán, como os personaxes de Lugar, os polos de actitudes e vivencias opostas. O texto amósanos o protagonismo de dous mundos opostos, o da modernidade fronte ao da tradición, o campo fronte á cidade (e a necesidade de arredar dela), a falacia dunha ideoloxía progresista urbana fronte á realidade do traballo físico no agro. Estamos ante unhas terras que se venden... unha pedra sinala a demarcación en venda... É unha pedra que sinala tamén os niveis da tolerancia humana. Un metro e medio de terra será metáfora dun abismo, dos límites da existencia, da luz, da escuridade, do silencio, do podá... o da razón, o da pedra, eterna, inamovible.

EL PARLAMENTO DE LOS ANIMALES (RODRÍGUEZ ALMODÓVAR, ANTONIO / TRONCOSO DE ARCE, CARMEN)

Tras el éxito de "La niña que riega las albahacas", aquel cuento atípico y prodigioso, Rodríguez Almodóvar nos trae ahora este "Parlamento de los animales", para iguales deleite y carcajada pensativa. Se trata esta vez de un viejo cuento hindú, tramado con una variante esópica del pleito entre mamíferos y aves, agrandado hasta los tiempos vivos por una lectura política de lo más incorrecto.

EL TROQUEL (PAJÓN LEYRA, SANTIAGO)

Lo verdadero y lo falso a veces no son fáciles de distinguir. Tomamos como auténticos algunos objetos, ideales, leyes, costumbres o valores que no siempre lo son. ¿Es posible distinguir el original de la copia? ¿Senota la diferencia entre la creación y la falsificación? En El troquel, dos personajes aparentemente corrientes, Sofía y Leonardo, nos muestran a través de su cotidianeidad las dificultades de regirse en un mundo de producción en serie, necesidades artificiales, apariencia, ilusión y engaño. En ese juego de espejos entre quiénes somos y quiénes queremos ser, los personajes de esta obra tratarán de encontrar el camino que les permita no perder su autenticidad. «Las obras de Ignacio Pajón nunca salen de un molde, al contrario, se escapan a cualquier esquema preconcebido, explorando nuevos territorios que provocan al espectador (o lector en este caso) y le hacen fallar en el intento de adivinar qué vendrá después, con qué giro nos sorprenderá el dramaturgo. (?) El troquel habla de lo verdadero y lo falso, de la relativa importancia de lo auténtico en los tiempos en que vivimos. Y habla de una pareja abocada al encuentro y a un futuro en común, con el engaño como motor de su existencia». Juan Carlos Rubio (Director y dramaturgo)