Arquitectura

ARKITEKTURA-HIZTEGI IRUDIDUNA (CHING, FRANCIS D. K.)

Arkitektura-hiztegi irudidun honen oinarria komunikazio grafikoaren eta hitzezkoaren arteko erlazio sinbolikoa da (Frank Ching). Frank Ching-en trebetasun teknikoa maila artistiko gogoangarrira iritsi da oraingoan. Kontsulta-liburu hau altxor bat da, oso informazio aberatsa ematen baitu. Orrialdeak irakurri ahala, gero eta irakasgarriago gertatzen da (Journal of Interior Design). Ching-en definizio argiek eta haiekin batera dauden 3.000 eta gehiago marrazkiek baliabide baliotsu eta grafikoki ikusgarri egiten dute liburu hau (Interiors). Liburu honen atzean dagoen premisa hain da erraza eta logikoa, ezen diseinatzaileek beren buruari berehala galdetuko baitiote zergatik ez duten berek idatzi eta ilustratu (Contract Design).

MIES VAN DER ROHE AWARD 2009 . EUROPENA UNION PRIZE FOR CONTEMPORARY ARCHITECTURE (AA VV)

La Ópera y el Ballet Nacional de Noruega, Oslo, de Snøhetta es la obra ganadora del Premio de Arquitectura Contemporánea de la Unión Europa – Premio Mies van der Rohe 2009 y la Mención Especial al Arquitecto Emergente se ha concedido a STUDIO UP / Lea Pelivan y Toma Plejic, por el Gimnasio 46° 09’ N / 16° 50’ E, Koprivnica, Croacia. Esta publicación ilustra estos dos proyectos junto con los otros cuatro proyectos finalistas y los 44 proyectos seleccionados por el jurado, mediante planos, fotografías y los textos explicativos. La selección incluye entre otras obras de: Atelier Marc Barani, Grafton Architects, RCR Aranda Pigem Vilalta, Studio Fuksas, Atelier Jean Nouvel, BIG, David Chipperfield Architects, Dominique Perrault Architecte, Foreing Office Architects, Herreros Arquitectos, Jakob+MacFarlane, Lacaton & Vassal, Mangado y Asociados, MVRDV, Neutelings Riedijk Architecten, Nieto Sobejano Arquitectos, njiric+arhitekte, Office of Architecture in Barcelona, Substance, Zaha Hadid Architects

DIEGO LÓPEZ BUENO (PLEGUEZUELO HERNÁNDEZ, ALFONSO)

Diego López Bueno, vivió y trabajó en Sevilla durante toda su vida. Artista formado en el circulo de Gerónimo Hernández, compaginó su labor como ensamblador y escultor con la de arquitecto tracista de retablos y edificios religiosos y civiles, ocupando las maestrías mayores del Arzobispado y de los Reales alcázares durante el primer tercio del siglo XVII.