Ficción moderna y contemporanea

La carretera de los perros atropellados propone un paseo insólito por las ciudades del sur de Madrid, un recorrido por espacios y situaciones concretas, cargadas de una realidad que en ocasiones llega a los periódicos; rara vez a la literatura. Polígonos

Cuando el árbol canta es un mosaico de escenas de la vida de un niño griego que, durante la ocupación nazi en la Segunda Guerra Mundial, se inicia en la vida y en el mundo que le ha tocado vivir. Los ojos del niño magnifican todo lo que perciben y convierten en una figura de tintes mitológicos a su abuela. Ésta le cuenta la fábula del árbol que canta y se ocupa de él ante la ausencia de unos padres cuyo paradero se desconoce. Un niño, pues, que vive con intensidad las aventuras de los combatientes de la montaña y que, pese a la guerra, celebra la vida, los ritos de su gente, el descubrimiento del sexo y la madurez anticipada en un pequeño pueblo, convertido en un mítico territorio donde todo, y nada, pasa.

Como muchos de sus lectores, llevábamos ya cinco años impacientes por leer una nueva obra de Mercedes Abad. Sangre supone una vuelta a lo grande al territorio de la ficción, y la primera incursión de la autora en el género de la novela. Una sorpresa doble, pues no sólo se entrena en el género, sino que lo hace con las mejores armas: una historia fascinante y llena de sorpresas de principio a fin, y una voz irónica y mordaz, furiosa y conmovida que nos arrastra desde la primera página. Si hay madres que pueden amargarles la vida a sus hijas, la de Marina la mortifica especialmente debido a su ciega obediencia a la religión de los espondalarios, que combina actitudes ridículas con estrictos reglamentos que pueden conducirles a la muerte. Marina ha sabido desprenderse a tiempo de semejante trampa, pero, por más que haya decidido entregarse al teatro y a una vida disipada, la ascendencia materna parece haberla marcado para siempre. Un imprevisto vuelve a enfrentarla a su madre, a su incapacidad de afrontar los problemas reales, su obstinación por vivir en un espejismo, su enervante sumisión y espíritu de sacrificio: una posible transfusión de sangre precipita a Marina a un viaje en el tiempo en el que ambas luchan por sus recuerdos. ¿Tan diferentes son realmente madre e hija? A veces, como aquí, sólo la Historia aclara el enigma que estigmatiza la estirpe: un personaje determinante de la historia de España les ha jugado a las dos una mala pasada...



La sangre corre como un río por mis sueños nos transporta a los majestuosos paisajes y a la dura vida de los indígenas en el desierto del sudoeste de Estados Unidos. Hijo de una navaja narradora de historias y de un vaquero matón, Nasdijj ha vivido siempre en los límites irregulares de la marginalidad. En estos relatos nos habla de su hijo adoptivo, Tommy Poca Cosa, de su lucha contra el síndrome de alcoholismo fetal y de la última excursión a pescar que realizaron juntos. Sin embargo, a pesar de la dramática presencia de la muerte, de la vida caótica y delirante que llevó con sus propios padres, o de las dificultades de la vida en la reserva, su voz es siempre de búsqueda sincera, de humor irónico y casi de compasión cósmica. Aunque Nasdijj lucha contra la difícil situación de pertenecer a dos culturas divididas, no deja de sentir afecto por quienes a menudo lo rechazan y predica la esperanza que a él mismo le falta. Nasdijj nació en el sudoeste de Estados Unidos en 1950 en el seno de una familia de trabajadores itinerantes que recorrían las granjas y los ranchos de todo el país. Vivió entre los pueblos tewa, chippewa, navajo y apache mescalero. Lleva más de dos décadas escribiendo, ganándose la vida con artículos para periódicos provincianos y con la enseñanza; en un momento dado su resolución de seguir escribiendo lo llevó a quedarse sin casa y durante un tiempo vivió en un camping público. La primera aparición de sus escritos en una publicación importante no se produjo hasta junio de 1999, cuando Esquire firmó el contrato para la edición de este libro, que más tarde fue finalista del National Magazine Award. Nasdijj es un término atabascano que significa «llegar a ser nuevamente».







O Jordi empeza a escribir nun caderno o que aconteceu na súa relación coa Eva, unha rapaza alemá que lle deixou unha pegada indelébel. Todo empezou un día cando estaba a tomar un cortado nunha cafetaría e viu aparecer pola porta unha muller nova que traía baixo o sobrazo un mangado deses xornais que vende a xente necesitada. Era a Eva. Todo se vai complicar, logo dun tempo de se coñeceren, cando lle confesa que se prostitúe porque necesita a heroína e que debe marchar a hamburgo a desentoxicarse. Os paxaros tamén migran ao sur é unha novela social. Unha historia de amor transgresora que se desenvolve nunha capital grande, Barcelona, onde a comunicación humana non é doada. Unha novela que cuestiona a sociedade consumista postmoderna. Unha ambientación moi coidada e un erotismo elegante. Un texto engaiolante que non podemos deixar de ler até o final.

En Toda a vida, seguimos a historia de Mar Deus e Telmo Andrade, unha parella de vellos amantes que sosteñen o seu amor sobre a traizón, na atmosfera moral dun tempo de posguerra que conspira contra a entrega física, aínda que non pode evitar que se dean a alma desde o seu primeiro encontro. Á fin, a súa firmeza ao longo de cinco décadas acaba redimíndoos na plenitude do derradeiro ano das súas vidas. Estas páxinas seguen, tamén, a relación probable, e á vez incerta, de Camilo Dubra e Caetana Nariga, unha parella de mozos de hoxe; para eles, que si poden gozarse, a proba á que os somete o seu tempo é a do descompromiso, que parece unha enfermidade sen cura. Unha novela extraordinaria que propón unha travesía emocionante entre os territorios do amor e do desamor na procura dunha luz non convocada. Unha grande obra de madurez que confirma, indiscutiblemente, a Luís Rei Núñez como un dos novelistas maiores do noso tempo.

Unha noite, vítima da súa propia cobardía, Alba sente que as súas últimas forzas morren entre as botellas de alcol que guinda a un contedor. É a noite do 12 de novembro de 2002; e mentres as dúbidas e o seu enzoufado estado de ánimo a consomen por dentro, unha marea negra empeza a camiñar a grandes alancadas pola superficie do mar. Entón, Alba, bióloga nunha piscifactoría da Costa da Morte, ten que se enfrontar á cadea de lembranzas e remorsos que a acompañan, con monstros e silencios, desde a súa chegada a Lira unha década antes. A catástrofe do Mar Exeo arrincáraa da vella sombra da Alhambra, onde ecoa a voz íntima da súa avoa coma unha pantasma do pasado, e agora é a marea negra do Prestige quen ameaza con levala consigo. Veu visitarme o mar é unha novela entrañable, arrebatadora, profundamente humana, onde se debate a cuestión máis trascendental: aquela que fai que a persoa se mida nunha batalla contra si mesma. A confirmación do talento literario de Rosa Aneiros.

En Cardume relátasenos, a través dun fío persoal e familiar, a historia dos sobreviventes a un tempo confuso, enfermo e doloroso; a ese tempo aberto pola eclipse da República e dos seus ideais. A novela caracteriza un período moi longo que retrata boa parte do século XX a través de varias xeracións, sorprendéndonos coa fascinante recreación de atmosferas sociais, familiares, políticas, industriais, culturais, e a recreación dos retratos da emigración daquela época convulsa que deixou unha pegada imborrable nas persoas que a viviron. Ambientda nun Vigo industrial e atlántico, Cardume é un crisol de personaxes que evolucionan e logran subsistir as miserias dunha cidade desacougante. Cunha gran capacidade expresiva e unha lingua poética e metafórica que evidencia unha clara vontade estilística, Rexina Vega reivindica nesta novela a memoria como conformación da identidade do presente. Cardume obtivo o Premio Xerais de novela 2007.

Un científico famoso morre en circunstancias extrañas, semellantes ás que aparecen nunha novela escrita anos atrás pola súa dona, de quen vive separado. Un dos fillos acusa á nai de ser culpable desa morte. A nai para defenderse escríbelle unha longa carta na que analiza o papel que os distintos personaxes tiveron naquela morte. Case perfecto obriga ao lector a tomar partido, a decidir se está asistindo ao relato dun crimen " case perfecto " ou dun desgraciado suceso, produto do azar. Co seu peculiar sentido do humor e a sua habitual sutileza para penetrar nos recunchos máis fondos do ser humano, Marina Mayoral mostra en Case perfecto a complexa trama de sentimentos que une e desune aos membros dunha familia, coa que moitos lectores se sentirán indentificados

Recaredo Rey, o torreiro soñador e único habitante da illa bocana, recolle nunha praia a Amaro Mengoti, un rapaz de trece anos de familia acomodada que naufragou na gamela Barandoñas cando saíu a pescar ao facho con Minguiños, o seu amigo de Beluxo. Amaro aprenderá deste fareiro astrónomo e panteísta, de espírito robinsoniano e tocado polo mal da melancolía, a identificar no firmamento Liberia, a estrela que guiará coma un calabrote invisible a sorte deste rapaz. Recaredo e Amaro, tecidos polas puntadas que a amizade dá no corazón, unirán as súas vidas ao mar; fuxidos da policía e polisóns no cargueiro " La Negrita " en rota cara Guinea, compartirán con pilotos e mariñeiros, personalidades esculpidas en mármore, os perigos do mar, un magma en permanente facerse e desfacerse que está a marxe da carreira da vida e da existencia. " A estrela dos polisóns " , a volta narrativa de Luís Rei Núñez, despois de " Expediente Artieda " , Premio Xerais de novela 2000, é unha novela de iniciación e memoria que reconstrúe con fidelidade e emoción un ano de vida dun rapaz no seu salto á adolescencia, toda unha aprendizaxe do desencanto.Unha grande historia de amizade, mar e aventuras que a converten nunha novela das de sempre.