EL AMOR YA NO ES CONTEMPORÁNEO. EL AMOR SIGUE SIN SER CONTEMPORÁNEO . EL AMOR SIGUE SIN SER CONTEMPORÁNEO (POEMAS ESCOGIDOS 2005-2009) (DAVID GONZÁLEZ)
MUDA cinto de piel de serpiente pitón billetera de piel de serpiente pitón botas de piel de serpiente pitón estoy mudando la piel luego te haré morder la manzana
VA VERDAD (MÉNDEZ RUBIO, ANTONIO)
Va verdad es quizá el libro más personal y depurado hasta la fecha de Antonio Méndez Rubio, el fruto de una escritura que ha sabido desde siempre que lo político es una cuestión personal, que no puede haber esperanzas de cambio colectivo si antes no obramos ese cambio en nosotros.
AIGUA, ÀNIMA (BORRELL FIGUERA, JOSEP)
Laigua és la nervadura del llibre, la deu que irriga tots els poemes. El poeta ha optat per transmutar-se en aigua, que com lànima, no té forma i es perfila pel continent. Podríem demanar-li al poeta si a la mitja vida som o ens agrada creure que som roca? Fos quina fos la resposta, ara el poeta es reconeix aigua. Però quines formes pren aquest element? Laigua i lànima són riu amb capçalera, curs i desembocadura. Són gel i pluja. Són segla amb llit verdós. Són font, deu, toll. Fins i tot mar oberta. Aiguamolls amb canyissars. El poeta ens presenta la vida com una amalgama de medis, continents i limitadors, mitjans i instruments: el safareig i la molsa, el paraigua i les botes daigua, el xipolleig del bany ferest a la bassa. La humitat i lamarament. La frescor. I molt especialment, com una declaració de principis, com un himne.
KALENDAS (GARCÍA, XOSÉ LOIS)
Kalendas de Xosé Lois García é un único e enorme poema que narra a existencia do seu creador dende o 26 de xaneiro ata o 31 de decembro de 2003. Asumindo un esforzo formal, de escribir cada día un poema, todos os textos correspondentes aos sábados e domingos posúen oito e sete versos, mentres os demais días da semana, contan con vinte. O rescate da memoria emigrante, a reflexión sobre o tempo, a defensa da matria galega, a paisaxe, a música, a escultura, a denuncia das miserias da guerra, a exaltación do amor ofrécense como temas dunha proposta sen precedentes na poesía galega.
OS CALAICOS. MÁGOAS. FOLLAS AO VENTO (VAAMONDE, FLORENCIO)
Florencio Vaamonde Lores (Bergondo, 1860-A Coruña, 1925) foi un dos máis relevantes escritores de fins do século XIX e quixo construír un sistema literario normalizado que abranguese campos aínda non tratados pola literatura galega, introducindo novas liñas poéticas. A súa poesía segue as grandes correntes que se producen na literatura europea postromántica, a filosófica, social, épica e intimista, e introduce o clasicismo. O seu obxectivo foi crear unha lingua culta a través dunha literatura de calidade que, ademais, fixase unha norma. Na súa obra poética conxugou o mundo clásico co celta, rexeitando o enxebrismo ruralista e idealizando o campo. Na presente edición, precedida dun amplo estudio bibobliográfico sobre a figura de Florencio Vaamonde, preparada pola profesora Isabel Seoane Sánchez, actualmente profesora da Universidade de Deusto, reúnense tres dos poemarios de Florencio Vaamonde: " Os calaicos. Poema en cuatro cantos " (1894), primeiro poema épico nacional da literatura galega, no que se narra un importante capítulo da historia de galicia: a defensa da cidade da Coruña ante o ataque inglés en 1589. " Mágoas " (1901) e " Follas ao vento " (1919), os outros dous poemarios do volume, son as obras onde se comproba o coñecemento que Vaamonde tiña dos clásicos gregos e latinos e onde se observa o influxo que recibiu de Horacio, Anacreonte, Virxilio, Camoes, Carducci e sobre todo Leopardi, á parte da forte pegada do petrarquismo que se rastrexa nos seus sonetos. Unha obra a de Vaamonde que, en suma, reflicte o intento de estilizar, normalizar a actualizar a literatura galega, e poñela ao día dun xeito definitivo.
