Poesía de poetas individuales

EL MAR DE DENTRO . ANTOLOGÍA POÉTICA (1962-2006) (LAMET, PEDRO MIGUEL)

En esta antología poética selecciona y presenta Pedro Miguel Lamet lo mejor de su obra en verso, publicada o inédita, entre los años 1965 y 2006. Del autor dice el profesor Antonio Blanch en el prólogo que, "más que ágil escritor, como poeta quizá sea un reposado y hondo escanciador de finísimos sentimientos. [...] Sus finas antenas captan el singular encanto de lo vulgar, de los lugares comunes, de los espacios o hechos más familiares, en los que detecta el halo de su desgastada capacidad de trascendencia. Vibración mágica, y en este caso también sagrada, que el poeta intuye y recibe agradecido, para ofrecerla luego en confidencia íntima. [...] De este modo, el mar, vivido y hecho horizonte absoluto en la conciencia del poeta, se transforma en la imagen primordial de lo limpio y de lo nuevo, la inmensa matriz del agua primordial y de la brisa, purificadoras ambas y regeneradoras, no sólo de vida y alegría, sino también de la palabra original o proto-palabra". PEDRO MIGUEL LAMET (Cádiz, 1941), jesuita, escritor y periodista, es autor de más de treinta libros que van de la poesía a la novela, pasando por la biografía, el ensayo, la historia y el periodismo de investigación. Destacan sus biografías de Pedro Arrupe, Juan Pablo II y José María Díez-Alegría, junto a su trilogía de novela histórica dedicada a San Ignacio de Loyola, Francisco de Borja y Francisco Javier. La recreación evangélica del diario de María de Nazaret, bajo el titulo Las palabras calladas (2004), ha obtenido seis ediciones y un notable éxito de público y de crítica.

SOMBRA PARA EL DESEO DEL SOL (ADONIS)

Sombra para el deseo del sol, recoge poemas que proceden de plaquettes o de libros colectivos, con el nexo de unión de su ubicación en torno a Oriente Medio, en un área que incluye el lugar donde el poeta nació, que es el mismo donde surgió el primer alfabeto. Nos entrega el poeta su propia visión del origen de la palabra y entre incienso, aves y huellas, guiados por un caudal de sensaciones, llegamos a ese lugar denominado Babel. (Siria, 1930). Ocupa un lugar privilegiado en la literatura contemporánea en lengua árabe, para la que ha supuesto una autentica revolución. Fe de ello dan sus más de veinte libros de poesía. Es además un intelectual de compromiso sólido. Sus numerosos ensayos, artículos y entrevistas dan testimonio de ello. Es considerado un firme candidato al premio Nobel de Literatura.

LENGUA DEL DUELO (IGLESIAS GARCÍA, CÉSAR)

La voz de César Iglesias prolonga los ecos de algunos profetas veterotestamentarios y la plegaria escarnecida de un Job que sostuviera, como en el verso de Wallace Stevens, «la poesía de pobres y muertos». De ahí que encontremos en este libro tan intensamente personal y desolado las fórmulas propias de una oración (el kaddish, el salmo…) que se dirige ya, desde la irredimible culpa metafísica que el poeta define como «genética», a un Dios ausente. Y siempre desde una memoria atravesada por luces inhóspitas («persiste la halitosis del pasado») y palabras sin paliativos. Hay dos versos que resumen, quizás, toda esta lírica desolada de Lengua del duelo: «Comprender el dolor que enciende velas / y alumbrar rezos: esa es la tarea». César Iglesias, hasta ahora poeta secreto de cultivadas fidelidades (Leopardi, Paul Celan, Gamoneda…), publica su primer libro a la edad (55 años) en la que otros dan su obra por cerrada. Hay en estos versos (casi siempre endecasílabos y heptasílabos, aunque incluye también un largo poema en prosa) una densa experiencia de vida que su autor transforma («el duelo tiene fonética propia») en la oración emocionada de quien se sabe, finalmente, solo y vivo. Un poeta sustancial entre tanta bagatela. (José Luis Argüelles)

CHARENTON (PATO, CHUS)

Charenton de Chus Pato é un mecanismo de captura: flexibiliza as fronteiras entre o «real» (que non existe, e que si existe) e a ficción (que sempre existe) nunha dirección inversa ao habitual e a ficción tórnase realidade nos impactos do idioma. Charenton é tamén un fluído de fugas ou reflexión sobre fragmentos textuais e políticos do noso pasado e presente. Charenton inventa o que non coincide; concibe o poema como unha máquina lingüística de liberdade.

CANTOS CAUCANOS (AVILÉS DE TARAMANCOS, ANTÓN)

" Cantos caucanos " publicado integramente en 1985, cinco anos despois despois da volta de Antón Avilés da súa estadía durante dezanove anos en Colombia. O poemario, no que o autor expresa a súa saudade polo país americano, a súa segunda patria, - " aquela patria da mocedade " , nas súas palabras, foi merecedor do Premio Nacional da Crítica, quedando tamén como finalista no Premio Nacional de Literatura. Como na maior parte da súa obra poética, en " Cantos cucanos " Avilés pretende recobrar as extensas xeografías do Val do Cauca como unha paraíso definitivamente perdido, a través da palabra poética. Na obra, constituída por tres poemas extensos, organizados en dúas series ( " Crónicas " , a primeira, e a segunda homónima ao título do poemario), a visión deste paraíso comprende unha ampla franxa temporal que representa inicialmente un ámbito precolombino edénico, logo os horrores da conquista por parte dos españois, algún dos episodios da loita pola independencia, a época contemporánea dos anos vividos en Colombia e a súa posterior lembranza saudosa desde Galicia. Para explicar este proceso de recuperación do xa perdido, empregou Avilés a figura de Ulises, imprescindible na configuración da súa poética. Para Martín Veiga, responsable da presente edición e autor do extenso estudio biobliográfico que a precede, a sabia utilización que Avilés fixo da súa experiencia americana desenvolvendo un tecido lírico que a transcende, converten a " Cantos caucanos " " nunha obra única no ámbito da literatura galega " . A incorporación do exotismo, tanto temático como léxico; a ollada atemporal, acaso mítico; a potencia vitalista e a dicción rotunda e sonora; a prodixiosa potencia verbal destes versos; a suntuosidade desta voz, que se demora nunha narratividade historicista propia da nova épica, mesturada igualmente cos matices delicados da poesía lírica e elexíaca, aspectos valorados unanimente pola crítica, fixeron de Cantos caucanos un dos cumes colosais da poesía galega dos anos oitenta.

AMOR AMÉN (ZÚÑIGA, IOLANDA)

Na ruindade a pé do asfalto, na vida deshabitada a pé da rúa, pálpase o medo á soidade, ao abandono, ao engano. Cando fracasa o entendemento, o odio prende nos fentos secos da rutina e medra un desamor incendiario, abafante, verdugo. Amor amén, o primeiro poemario de Iolanda Zúñiga, a autora de Vidas post-it, é un monologo fragmentado, un berro que fala das lesions multiples, dos golpes amargos, das fracturas a peito aberto, que se enquistan provocando adiccion. Amor amén é unha ofrenda arida aos desamores idiotas, torpes, suicidas, que fecundan as nosas biografias fabricando, do futuro, desencanto.

REGIÓN DE ARENA (MORENO SANZ, JESÚS)

Colección Tierra 89 Jesús Moreno Sanz (Aldeacentenera, Cáceres, 1949) es filósofo, crítico literario y poeta. Entre sus libros de ensayo figuran Encuentro sin fin (1996), El logos oscuro. Tragedia, mística y filosofía en María Zambrano (2008) y Edith St

PRESENTE CONTINUO (REIMÓNDEZ, MARÍA)

O presente continuo é o tempo verbal do permanente correr, aparentemente inapreixable porque en canto se toca, convértese automaticamente en pasado. É o tempo do constante movemento, da vida que non cesa, do latexar das relacións que perduran fronte a ventos e mareas, fronte a maremotos, mesmo. Mais se cadra hai xeitos de apreixalo, de abrazalo, de entendelo nun contexto. A través dos ecos de gravacións, que foron nun momento o inmediato e que de socate volven e forman ondas novas de presente. Presente continuo é esa gravación atopada no camiño por quen viviu e se detén a esculcar. Unha gravación que marca os dez anos daquela primeira viaxe á India en 1994, da relación cambiante e fluída con lugares que xa non definen ben os nomes coñecidos, con culturas, con persoas, con formas de vida que son xa parte do cotián, do ser afortunadamente descentrado. Novamente, o tempo xoga con nós e escoitamos esa gravación no presente que marca os case vinte anos de enguedellarse coa outra, porque o tempo nunca se detén. Presente continuo é a voz que tenta lembrar que o pasado só ten relevancia cando permite construír un presente diferente.