Poesía

VERBA POLITA (JAVIER ARAMENDI)

Liburu hasieran esaten da, Victor Hugo frantziar idazlearen ahotik, Pasaian “lan, dantza eta kanta” egiten dela. Eta horrela gertatzen da poesiokin ere: badira lanera, serio, doazen poesiak; badira, halaber, jokoan, dantzan, dabiltzanak, eta baita kantari datozenak ere, alai eta umoretsu. Halakoak dira, halakoak gara.

PERFÍS E POÉTICAS (PENAS, ÁNXELES)

Perfís e poéticas é un variado florilexio en tres tempos: Poética da palabra, Poética da ollada e Poética do espazo, unidos por un eixe común, que xa é constante na miña poesía, e que é o sentimento de cosmicidade, expresado aquí en homenaxe a un grupo de poetas, artistas plásticos e homes de pensamento, cuxas creacións me axudaron a abrir as leiras do sentido e a albiscar as múltiples e sempre metamórficas facianas da realidade, os poliédricos ángulos desde os cales é posíbel ollar o ser, especialmente o ser da poesía. (...) Cada un dos poemas deste libro continúan, dalgún xeito, aquel “Perfil cósmico para tres voces e unha terra” de GALICIA FONDO VAL, no que me identifiquei con Rosalía, con Celso Emilio e con Otero Pedrayo e que agora se abre, en variada polifonía, coma unha oda coral na que canta o inmorredoiro espírito do genius loci da nosa marabillosa e melodiosa terra.

NIGHT AND DEATH . EL MAS BELLO SONETO EN LENGUA INGLESA LO ESCRIBIO UN ESPAÑOL (BLANCO-WHITE, JOSÉ MARÍA)

Así lo consideró el poeta romántico inglés Coleridge, sólo comparable a los más «ardorosos» sonetos shakespirianos. En esta edición ofrecemos las dos versiones inglesas, una versión latina y unas 15 versiones en español, algunas históricas y otras de nuevo cuño (de traductores de primer orden (Justo Navarro, Diego Romero de Solís, Yolanda Morató, jENARO tALENS, Antonio Rivero Taravillo). Además se ofrecen dos textos de máximos especialistas en su obra, Martin Murphy y Antonio Garnica, donde se habla del origen de este soneto, «Night and Death», y de su importancia en la obra de este escritor español.

TRECE (SÁNCHEZ MARTÍNEZ, LUIS MIGUEL)

Dejando a un lado fatídicas interpretaciones numerológicas, olvidando las huellas arquetípicas que nos dejan los acontecimientos en la memoria, alienado de sí o integrado en su propia máscara, Luis Miguel Sanmartín se sirve de la estructura acróstica del TRECE para transportarnos hasta un estado mezcla de arrullo y seísmo.