LA DANZA DE LA VIEJA (MARTÍNEZ CASTILLO, ANA)
Ana Martínez Castillo (Albacete, 1978) es profesora, poeta y narradora. Ha recibido galardones como el Féile Filíochta International Poetry Competition, y figura en varias antologías como El llano en llamas (Fractal, 2011), In absent(i)a (Nanoediciones,ESTADO LÍQUIDO (RODRÍGUEZ JIMÉNEZ, ANTONIO)
Antonio Rodríguez Jiménez (Albacete, 1978) es autor de los libros de poesía El camino de vuelta (2012), Insomnio (2013), Las hojas imprevistas (2014) y Los signos del derrumbe (2014). Ha recibido los premios Antonio Machado en Baeza, Arcipreste de HROMANCERO FLAMENCO (LÓPEZ AZORÍN, MANUEL)
Una historia básica del flamenco, contada con romances acompañados, acompañados al final de cada uno de ellos, por unas coplas: soleares, seguiriyas, etc. Nos habla de unas gentes con un modo de sentir y de vivir que expresan a través del cante su pena y su consuelo.ESTÚRDIGA MATERIA (GONZÁLEZ TOSAR, LUÍS)
[...] escribo a eito, en remuíño, sobre Luís González Tosar, que é un poeta que traspasa, con esta súa Estúrdiga materia, a plenitude e a madurez. Fágoo desde o punto de vista daquel que o viu nacer como escritor, que o viu medrar e se converter no home grande que é. Isto quere decer que, mais ca nunca na miña vida, estou a producir un texto discursivo no que experimento o certo da velleza. De por parte, escríboo na Underwood que mercara meu pai en 1919 e na que el lle facía as crónicas de Vilanova dos Infantes á Zarpa de Blanco Torres e don Basilio. E todo canxa ben porque o Tempo nos leva coma o río de Díaz Castro, todo en lapas... Diciamos plenitude, sabedoría, cume: este libro de Luís González Tosar arrastra por popa toda a literatura galega e parte da feita noutras linguas que o autor frecuenta. Nesta tradición e diálogo de culturas Estúrdiga materia é unha lección maxistral que ha perdurar alén da nosa morte. Do limiar de Estúrdiga materia, Xosé Luís Méndez FerrínCANTS MATERIALS (BADAL FRANCO, JOSEP LLUÍS)
Cants materials és un cant a la matèria i alhora el cant de la matèria. No hi canta un "jo" amb nom sinó la vida mateixa amb els seus udols i les seves impureses. Amb la seva encegadora bellesa breu enmig de tanta nit. Cada un dels cants és "escrit" per una veu diferent, homes i dones, rius, pedres, estructures, estacions, cadàvers. La matèria en ella mateixa i en el seu cec desig d'individuar-se. Són veus úniques que clamen la seva existència fugaç abans del no-res. Però també un gran cant coral on cada detall minúscul fulgura per reclamar que forma part del tot. De la vida. De nosaltres.








