Poesía de poetas individuales

EL TUBERCLE (GUAL VENDRELL, ANNA)

El tubercle és una obra que indaga en les profunditats, tant tel·lúriques com espirituals, per aconseguir una proposta mística, radical, arriscada i plena d'epifanies que sorprendran al lector per la seva fonda capacitat de sorpresa. A través d'aquests poemes, que funcionen com perles de saviesa, l'autora demostra la força indòmita que la caracteritza, erigint-se com una de les veus incontestables de la poesia catalana actual. Aquest llibre, a més d'un viatge a l'ànima, és també la segona part de la trilogia Arrel Trinitat, integrada per Molsa, El tubercle i Altres semidéus. Epíleg d'Antònia Vicens i il·lustracions de Lara Costafreda.

LOS PAÍSES NOCTURNOS (MARZAL, CARLOS)

Un viajero inglés escribió a mediados del siglo pasado: «España es tierra de pintores y poetas». Si bien es cierto que hoy tuviera tal vez que modificar ligeramente su afirmación, lo que sí se confirma es que esa larga tradición a la que probablemente aludía el viajero no sólo no se ha perdido, sino que ha ido afirmándose sin interrupción hasta nuestros días. Carlos Marzal, al igual que En el poema que da título al libro, Marzal afirma, rotundo, que «hay una geografía de la mente», que «hay un teatro donde se representa / nuestro viaje hacia nosotros, / desde nosotros mismos». Ese viaje por los países nocturnos de nuestro ser es el que brota de sus versos conformando una topografía del dolor, de la memoria y de los sueños. Y las palabras, esas «pobres armas con que hacer frente al tiempo», son las que señalan lo que desconocemos y nombran lo que nunca debió ser olvidado. Podría decirse de Los países nocturnos que las palabras son aquí ángeles herméticos que esconden cuanto saben, pero que se imponen a nosotros mediante fulguraciones que iluminan oscuros y olvidados rincones del deseo. Los poemas de Los paíes nocturnos van desplegándose en cinco registros distintos: «La matemática salvaje», «Fuegos de artificio», «Palabras», «Los países nocturnos» y «Los restos de un naufragio».

IMAGO MUNDI I (KOZER, JOSÉ)

JOSÉ KOZER. La Habana (1940). Vive en La Florida tras jubilarse de 32 años de enseñanza universitaria en Queens College, CUNY, Nueva York. Es autor de un centenar de libros, Premio Pablo Neruda (2013) y Montgomery Fellow por Dartmouth University (2016). “Define la edad como mundo sin fin y fin del mundo. Y sus alrededores. Debajo de sí mismo, como dice a veces, se llega a un bienestar final. Sin sobresalto, sin desdicha y sin apremios. Imago mundi, de José Kozer. En este dejarse llevar observa la placidez de lo exiguo y lo cercano. Es una vida retirada, desapareciendo poco a poco del espejo y de la propia sombra. Libro para leer cerca de alguna ventana, que se vea bien la mano maestra que mece el poema.” FRANCISCO LAYNA RANZ

DOS DÍAS ESCUROS (CARAMÉS GORGAL, MARÍA CARMEN)

A liña do tempo desdebúxase nos seus extremos entre a esperanza e a devastación e, suspendida no centro dese arame de funambulista, a vítima do maltrato tenta aínda unha última reflexión. Dos días de anguria e soidade, escuros, xorden as preguntas e albíscase o xerme do naufraxio pero tamén a paixón para afrontar a loita. A resistencia non é de balde, con todo, e sempre quedará o sinal de cada negación, dos ollos indiferentes que non quixeron ver, da man desafecta que non acudiu, da súplica silenciosa que ninguén escoitou... Nunca a reconstrución será completa.

KID SALVAXE (REIGOSA, CARLOS G.)

Kid Salvaxe de Carlos Reigosa tráenos o arrecendo dunha poesía -velaí a cita introdutoria do máis que admirado Bob Dylan: «Failles caso ás túas lembranzas / porque nunca poderás vivilas de novo»- que nos aproxima, polos camiños certos da nostalxia, a un Jack Kerouac, aquel de quen aprendeu Allen Ginsberg e que se reivindicaba a si mesmo como «un poeta jazzista que sopra un longo blues durante unha sesión de jam na tarde dun domingo». Por algo Bob Dylan acabou recoñecendo que fora a poesía de Kerouac a que o impulsara a dedicarse ao mundo da troba. E por algo e por todo debemos nós agora adentrarnos na vida das palabras que foi tecendo Carlos Reigosa.

TERRA DEL FOC (ZAGAJEWSKI, ADAM)

Adam Zagajewski és un poeta de la claredat. Als seus versos hi trobem hiverns infinits, gust de fulles, arbredes i sons, cases com la butxaca d?un abric, violoncels, aeroports, els vius i els morts, un anhel, la memòria i, de vegades, el temps circular. Zagajewski també és un poeta visual, de paraules que són la celebració del món i en són les imatges. És el cant d?un instant que es dilata i en el qual convergeix tota la realitat, epifànica i plural, sempre present. És un poeta exiliat però, tot i així, la seva poesia no és una poesia de l?exili. Se?l considera una de les figures més rellevants i amb més repercussió internacional de la nova generació de poetes polonesos i, amb el llibre que ara presentem, Quaderns Crema el publica per primer cop en llengua catalana.

RAPOEMAS (ALONSO IGLESIAS, AIDA)

Rapoemas é un libro-disco da rapeira Aid no que se musican os grandes clásicos da literatura galega. Nunca antes se escoitara a Rosalía ou a Curros cantados desta maneira. A sorpresa vai ser grande. A calidade musical, tamén o é. Xa que logo, Rapoemas é unha viaxe que vai dende o século XIX, cando foron escritos moitos destes textos que tan ben coñecemos, ata este século XXI cheo de ritmos novos. Un libro-disco que vai facer que movamos as pernas e o corazón.